Gegroet lezers!
Sorry voor het lange wachten met onze publicatie van deel 4. We konden de laatste dagen niet lang genoeg op internet om een update te maken op onze blog. Maar nu volgt dus een vrij uitgebreid verslag van afgelopen week, veel leesplezier!
Ons verblijf in Kiev werd een leuk verblijf, het is een leuke stad om in rond te lopen. Overdag raakten we aan de praat met een Jazz-bandje en ze vertelden dat ze ‘s avonds optraden in een café. In de loop van de dag kregen we alletwee best wel zin in een jazz-avond en het werd een heel gezellige avond met halve liters Stella aan 2 euro. We werden rondgeleid door Alina, een meisje dat Karel leerde kennen in Sri Lanka.
Dinsdag 19 juli verlieten we Kiev en namen via Donets'k de trein naar Volgograd. Inderdaad, nog maar eens treinen, doch er kwamen te veel afradingen om het te doen, zeker tussen Donets'k en Volgograd. In principe lieten we het aldanniet liften nog in het midden tot we in Donets'k waren, maar we zaten nog maar net neer bij het treinstation of een halve meter achter ons werd een zwerver in de grond geslagen, en we hebben dan maar het zekere voor het onzekere genomen. Het was ook goed meegenomen om via de trein de Oekraiens-Russische grens over te steken. Het nadeel was dat we een nacht moesten verblijven in Donetsk wat wel een heel saaie stad is.
We verbleven een namiddag en avond in Volgograd, in principe te weinig voor wat een leuke stad lijkt te zijn, maar we hadden niets van informatie over de stad, geen personen bij wie we konden Couchsurfen en we hadden het een beetje gehad met steden dus zijn we zaterdagochtend beginnen liften richting Astrakhan (ongeveer 400km). Na met lokaal vervoer naar het uiteinde van de stad gegaan te zijn, en na nog een kwartiertje stappen kwamen we op een ideale liftplaats te staan op de E40 richting Astrakhan. En na een kwartier hadden we al prijs: een Rus van Mongoolse afkomst moest naar Astrakhan rijden. Hij reed met een Lada en zowat alles wat kapot kan zijn in een wagen was kapot, maar de rit was aangenaam. We zegden wel heel veel 'Da, da' terwijl we geen snars begrepen van wat hij zei maar hij bleef maar praten dus deden we het zo. Als we blijkbaar 'Njet' moesten antwoorden corrigeerden we onszelf vlug. Maar! Hier en daar konden we toch iets communiceren :-).
Uiteindelijk werd het een heerlijke rit en de steppe die we voorbijreden was fascinerend om naar te kijken. Sommige momenten begon de chauffeur ook spontaan te zingen en dat maakte het allemaal super.
We werden op ongeveer 10km van Astrakhan afgezet omdat hij moest afslaan, en 5min later kregen we onze eerste lift zonder te liften. Ene 'Andrey' stopte spontaan voor ons en sloeg een praatje met ons met zijn vriendin als tolk. Hij gaf ons ook nog zijn nummer voor 'als we problemen hadden in Astrakhan'. Ze zetten ons af aan het treinstation waar we afgesproken hadden met onze Couchsurf-host 'Dana'. Tot zover zou hij in onze top 5 van chauffeurs beland zijn, edoch: 's avonds kwamen we hem opnieuw tegen en dan volgde hij ons vervelend lang en stelde hij vervelende vragen aan Dana. Uiteindelijk raakten we er dan nog zonder veel problemen vanaf.
Vandaag hadden we een lazy sunday in Astrakhan. In de voormiddag regelden we ons vervoer van de komende dagen, in de namiddag zaten we op het gemak aan het strand bij de Volga. We raken ook gewend aan de extreme temperaturen: 33 graden is nu een gezellige temperatuur voor ons, en bij 27 graden is het al wat 'chilly'. Overdag gaat het kwik echter nog tot tegen de 40, en de verfrissing in de Volga was dus heerlijk.
Het vervolg van de reis ziet er uit als volgt: morgen nemen we de bus van Astrakhan naar Atyrau (een saaie stad die trots is dat ze de overgang zijn tussen Europa en Azie) waar we 1 nacht gaan verblijven om dan de trein te pakken richting Nukus, Oezbekistan. In principe zit het liften er dus op, vanaf hier is het niet meer doenbaar. Het stuk van Volgograd naar Astrakhan ging vlot, maar als onze chauffeur ergens op de baan had moeten stoppen gingen we misschien zelf met onze 9 liter water niet toekomen, het was echt extreem warm en er was niets. In Oezbekistan geldt ongeveer hetzelfde en gaan we genoeg aan ons hoofd hebben dat het avontuurlijk genoeg gaat zijn om met openbaar vervoer te reizen. We verwachten ons alvast aan een 50tal paspoort-checks (blijkbaar is dit echt overdreven, elke politieagent die onze rugzak zal zien zal onze papieren vragen), en blijkbaar moeten we dagelijks registreren (zoniet riskeren we een boete van meer dan 1000 EUR of worden we gedeporteerd). Desalniettemin wordt Oezbekistan bijna sowieso het hoogtepunt van onze reis en hiervoor hebben we ook wat meer tijd uitgerekt.
Nog even de kaart van ons 4e deel (de route kan daar niet meer berekend worden):
PS: Bij de links (rechterkant) kan je enkele foto's bekijken. Voor de digibeten: KLIK HIER
Ons verblijf in Kiev werd een leuk verblijf, het is een leuke stad om in rond te lopen. Overdag raakten we aan de praat met een Jazz-bandje en ze vertelden dat ze ‘s avonds optraden in een café. In de loop van de dag kregen we alletwee best wel zin in een jazz-avond en het werd een heel gezellige avond met halve liters Stella aan 2 euro. We werden rondgeleid door Alina, een meisje dat Karel leerde kennen in Sri Lanka.
Dinsdag 19 juli verlieten we Kiev en namen via Donets'k de trein naar Volgograd. Inderdaad, nog maar eens treinen, doch er kwamen te veel afradingen om het te doen, zeker tussen Donets'k en Volgograd. In principe lieten we het aldanniet liften nog in het midden tot we in Donets'k waren, maar we zaten nog maar net neer bij het treinstation of een halve meter achter ons werd een zwerver in de grond geslagen, en we hebben dan maar het zekere voor het onzekere genomen. Het was ook goed meegenomen om via de trein de Oekraiens-Russische grens over te steken. Het nadeel was dat we een nacht moesten verblijven in Donetsk wat wel een heel saaie stad is.
We verbleven een namiddag en avond in Volgograd, in principe te weinig voor wat een leuke stad lijkt te zijn, maar we hadden niets van informatie over de stad, geen personen bij wie we konden Couchsurfen en we hadden het een beetje gehad met steden dus zijn we zaterdagochtend beginnen liften richting Astrakhan (ongeveer 400km). Na met lokaal vervoer naar het uiteinde van de stad gegaan te zijn, en na nog een kwartiertje stappen kwamen we op een ideale liftplaats te staan op de E40 richting Astrakhan. En na een kwartier hadden we al prijs: een Rus van Mongoolse afkomst moest naar Astrakhan rijden. Hij reed met een Lada en zowat alles wat kapot kan zijn in een wagen was kapot, maar de rit was aangenaam. We zegden wel heel veel 'Da, da' terwijl we geen snars begrepen van wat hij zei maar hij bleef maar praten dus deden we het zo. Als we blijkbaar 'Njet' moesten antwoorden corrigeerden we onszelf vlug. Maar! Hier en daar konden we toch iets communiceren :-).
Uiteindelijk werd het een heerlijke rit en de steppe die we voorbijreden was fascinerend om naar te kijken. Sommige momenten begon de chauffeur ook spontaan te zingen en dat maakte het allemaal super.
We werden op ongeveer 10km van Astrakhan afgezet omdat hij moest afslaan, en 5min later kregen we onze eerste lift zonder te liften. Ene 'Andrey' stopte spontaan voor ons en sloeg een praatje met ons met zijn vriendin als tolk. Hij gaf ons ook nog zijn nummer voor 'als we problemen hadden in Astrakhan'. Ze zetten ons af aan het treinstation waar we afgesproken hadden met onze Couchsurf-host 'Dana'. Tot zover zou hij in onze top 5 van chauffeurs beland zijn, edoch: 's avonds kwamen we hem opnieuw tegen en dan volgde hij ons vervelend lang en stelde hij vervelende vragen aan Dana. Uiteindelijk raakten we er dan nog zonder veel problemen vanaf.
Vandaag hadden we een lazy sunday in Astrakhan. In de voormiddag regelden we ons vervoer van de komende dagen, in de namiddag zaten we op het gemak aan het strand bij de Volga. We raken ook gewend aan de extreme temperaturen: 33 graden is nu een gezellige temperatuur voor ons, en bij 27 graden is het al wat 'chilly'. Overdag gaat het kwik echter nog tot tegen de 40, en de verfrissing in de Volga was dus heerlijk.
Het vervolg van de reis ziet er uit als volgt: morgen nemen we de bus van Astrakhan naar Atyrau (een saaie stad die trots is dat ze de overgang zijn tussen Europa en Azie) waar we 1 nacht gaan verblijven om dan de trein te pakken richting Nukus, Oezbekistan. In principe zit het liften er dus op, vanaf hier is het niet meer doenbaar. Het stuk van Volgograd naar Astrakhan ging vlot, maar als onze chauffeur ergens op de baan had moeten stoppen gingen we misschien zelf met onze 9 liter water niet toekomen, het was echt extreem warm en er was niets. In Oezbekistan geldt ongeveer hetzelfde en gaan we genoeg aan ons hoofd hebben dat het avontuurlijk genoeg gaat zijn om met openbaar vervoer te reizen. We verwachten ons alvast aan een 50tal paspoort-checks (blijkbaar is dit echt overdreven, elke politieagent die onze rugzak zal zien zal onze papieren vragen), en blijkbaar moeten we dagelijks registreren (zoniet riskeren we een boete van meer dan 1000 EUR of worden we gedeporteerd). Desalniettemin wordt Oezbekistan bijna sowieso het hoogtepunt van onze reis en hiervoor hebben we ook wat meer tijd uitgerekt.
Nog even de kaart van ons 4e deel (de route kan daar niet meer berekend worden):
 |
| Deel 4: Kiev - Astrachan |
Toffe reis maken jullie zeg. Klinkt als een mooi avontuur.
BeantwoordenVerwijderenHoe hebben jullie de visa geregeld voor al die landen. Doen jullie dat ter plekke, of hebben jullie dat van te voren allemaal geregeld?
Gr
M
Dag Maarten, visums hebben we op voorhand geregeld.
BeantwoordenVerwijderenVoor Kazachstan en Oezbekistan is geen invitatie meer nodig voor Belgen. Je gaat dus naar hun ambassade in Brussel, geeft uw paspoort af en dan krijg je een strookje met een overschrijving die je moet doen. Je maakt de overschrijving en een week later mag je om je paspoort die dan een sticker met het visum zal hebben.
Maar als jullie de route van de E40 volgen moet je volgens mij drie keer Kazachstan binnenkomen (via Rusland, Oesbekistan en Kyrgizie)
BeantwoordenVerwijderenHebben jullie ene multiple visum, of regel je die andere visa ter plekke straks?
Hoe dan ook, ik ben benieuwd naar jullie avonturen!
Gr
Maarten
Wij hebben een triple-entry visum voor Kazachstan. De prijs hiervoor is 65 euro ipv 35 euro voor single entry en redelijk gemakkelijk te verkrijgen. Gewoon het formulier invullen, betalen en een week wachten.
BeantwoordenVerwijderenVoor Rusland moet je meer moeite doen. Hiervoor heb je een invitatie nodig en het duurt een stuk langer. Informatie kan je gemakkelijk op het internet vinden.
Henri, je hebt daar toch keer goed gejamd é op die jazz-avond, A-song? Met een zelfgemaakte cigar box gitaar ;)?
BeantwoordenVerwijderenLeuk eens wat foto's te zien, Kiev ziet er echt mooie stad uit. Zot weertje daar ook! Goed om over te stappen naar openbaar vervoer als het liften niet vlot, maar toch ook al vriendelijke chauffeurs gevonden!
Al roskov tegengekomen?