Gisteren zijn we aangekomen in Oezbekistan.
Vanuit Astrachan hebben we de bus genomen naar Atyrau (Kazachstan). De rit en de grensovergang verliepen vlot maar het was wel ongelofelijk warm. Bij het binnenrijden van Kazachstan merkten we meteen een grote verandering: het landschap werd heel uitgestrekt en desolaat en we kwamen de eerste kamelen op de E40 tegen! Tegen de avond kwamen we toe in Atyrau en gingen we slapen in een 'retiring room' op het perron van het treinstation. Dit zijn heel goedkope kamers om enkele uren te rusten tussen twee treinritten door. Daar ontmoetten we onze tweede volger: hij hielp ons de kamer te huren maar bleef ons tot de dag erna volgen, starend en zonder maar een woord te zeggen.
De volgende dag namen we de trein naar Nukus en maakten we meteen kennis met de uitzonderlijke gastvrijheid van de Oezbeken. Het was ongelofelijk om te zien hoe iedereen alles met elkaar deelde op de trein: van zout tot watermeloen. Wij kregen zelf een volledige maaltijd van onze overbuur en een invitatie op haar verjaardagsfeest in Tashkent :-). De grensovergang verliep deze keer iets minder vlot. Eerst werden we wakker gemaakt om 4u00 's nachts om Kazachstan te verlaten en om 7u00 werden we dan weer gewekt om Oezbekistan binnen te gaan. Beide controles verliepen heel traag en waren dus heel vermoeiend.
Ons plan was om meteen een shared taxi (het vervoersmiddel bij uitstek in Oezbekistan) naar Urgench te nemen aangezien er in Nukus niet veel te doen is maar Henri werd ziek op de trein waardoor we gekozen hebben om daar te blijven om even uit te rusten. Na een nachtje goed slapen in een gezellig hotel waren we klaar om te vertrekken. Na een snel bezoek aan het 'mooiste museum van Centraal Azie' namen we een shared taxi naar Khiva. Ook dit verliep wat moeizaam: iedere chauffeur beloofde ons een rit naar Khiva maar zette ons ergens in een tussenstad af. Dit zorgde voor een iets langere (en duurdere) trip dan verwacht.
Meteen bij het binnenkomen van Khiva merkten we dat de faam niet onterecht is. Prachtige minaretten, mausoleums en gezellige sfeer in de straten maken het een heerlijke plaats om te verblijven. Morgen vertrekken we naar Bukhara, wat waarschijnlijk weer een lastige trip zal worden: 10u over wegdek in heel slechte staat onder een zon van 37 graden.
Vanuit Astrachan hebben we de bus genomen naar Atyrau (Kazachstan). De rit en de grensovergang verliepen vlot maar het was wel ongelofelijk warm. Bij het binnenrijden van Kazachstan merkten we meteen een grote verandering: het landschap werd heel uitgestrekt en desolaat en we kwamen de eerste kamelen op de E40 tegen! Tegen de avond kwamen we toe in Atyrau en gingen we slapen in een 'retiring room' op het perron van het treinstation. Dit zijn heel goedkope kamers om enkele uren te rusten tussen twee treinritten door. Daar ontmoetten we onze tweede volger: hij hielp ons de kamer te huren maar bleef ons tot de dag erna volgen, starend en zonder maar een woord te zeggen.
De volgende dag namen we de trein naar Nukus en maakten we meteen kennis met de uitzonderlijke gastvrijheid van de Oezbeken. Het was ongelofelijk om te zien hoe iedereen alles met elkaar deelde op de trein: van zout tot watermeloen. Wij kregen zelf een volledige maaltijd van onze overbuur en een invitatie op haar verjaardagsfeest in Tashkent :-). De grensovergang verliep deze keer iets minder vlot. Eerst werden we wakker gemaakt om 4u00 's nachts om Kazachstan te verlaten en om 7u00 werden we dan weer gewekt om Oezbekistan binnen te gaan. Beide controles verliepen heel traag en waren dus heel vermoeiend.
Ons plan was om meteen een shared taxi (het vervoersmiddel bij uitstek in Oezbekistan) naar Urgench te nemen aangezien er in Nukus niet veel te doen is maar Henri werd ziek op de trein waardoor we gekozen hebben om daar te blijven om even uit te rusten. Na een nachtje goed slapen in een gezellig hotel waren we klaar om te vertrekken. Na een snel bezoek aan het 'mooiste museum van Centraal Azie' namen we een shared taxi naar Khiva. Ook dit verliep wat moeizaam: iedere chauffeur beloofde ons een rit naar Khiva maar zette ons ergens in een tussenstad af. Dit zorgde voor een iets langere (en duurdere) trip dan verwacht.
Meteen bij het binnenkomen van Khiva merkten we dat de faam niet onterecht is. Prachtige minaretten, mausoleums en gezellige sfeer in de straten maken het een heerlijke plaats om te verblijven. Morgen vertrekken we naar Bukhara, wat waarschijnlijk weer een lastige trip zal worden: 10u over wegdek in heel slechte staat onder een zon van 37 graden.
 |
| Deel 5: Astrachan - Khiva |
Amai, wat een avonturen allemaal.
BeantwoordenVerwijderenVan de zon zouden we hier in België wel
een stuk kunnen gebruiken.
Henri, al genezen?
Veel plezier nog.
Mama